بسمه تعالي

 

 تاريخچه وزنه برداري :

بشر از ابتداي پيدايش خود بر روي كره زمين همواره وزنه بردار بوده است و براي جابجا كردن چيزهاي سنگين از نيروي بدني خود استفاده كرده است . زماني كه انسانهاي اوليه در غارها زندگي مي كردند سنگهاي بزرگ را به مقابل غار مي آوردند تا دهانه آن را ببندند و محل زندگي خود را از خطر حيوانات وحشي محافظت كنند . در روزگاران باستان مردان قوي بنيه و نيرومند كه بتوانند اشيا سنگين را از زمين بردارند و مثلاً لاشه حيوانات شكار شده يا تنه درختان را حمل كنند در قبيله خود احترام زيادي داشتند . در مصر باستان از مردان قوي بنيه براي ساختن مجسمه هاي بسيار بزرگ و تراشيدن ستونهاي سنگي استفاده مي شد .  در طي تاريخ در گوشه و كنار جهان مردان قدرتمندي بوده اند كه مي توانستند به كمك نيروي زياد خود كارهاي حيرت انگيزي انجام دهند . مسابقاتي را كه اين قبيل مردان نيرومند ميان خود ترتيب مي دادند شايد بتوان نخستين پايه مسابقات وزنه برداري نوين دانست . كارهاي اين قبيل زورمندان بيشتر براي نشان دادن زور و بازوي خود و بر پا كردن نمايشهاي عمومي بود و تا زماني كه وزنه برداري در بازيهاي المپيك جاي نگرفت چندان مورد توجه جوانان نبود .
در سال 1896 كه اولين دوره بازيهاي المپيك نوين در شهر آتن برگزار شد وزنه برداري و زوز آزمايي با وزنه را در شمار برنامه هاي دو وميداني قرار دادند . در اين دوره فقط دو حركت وزنه برداري ( يكي با دمبل بزرگ و ديگري با هالتر ) انجام شد . داوري اين مسابقات بر عهده يك شاهزاده يوناني به نام ژرژ بود كه خود او از پهلوانان و زورمندان مشهور بشمار مي آمد . فكر تشكيل يك فدراسيون بين المللي وزنه برداري در سال 1913 به وجود آمد . در اين سال فرانسويان وزنه برداري فرانسه را پايه ريزي كردند و كميته بين المللي المپيك را واداشتند مقررات و برنامه هاي مربوط به مسابقات آن را بنويسد .
در سال 1925 كه كنگره بين المللي المپيك در شهر پراگ تشكيل شد چنين قرار دادند كه مسابقات وزنه برداري بطور دائم در برنامه بازيهاي المپيك گنجانده شود .
اولين مسابقات وزنه برداري در سال 1920 در آنتورپ بلژيك انجام گرفت و از آن پس وزنه برداري كم كم شكوفا شد و بيشتر كشورهاي جهان در اين رشته از ورزش به فعاليت پرداختند . در بازيهاي المپيك لي آنجلس ( 1932 ) مسابقات وزنه برداري در 5 حركت انجام شد كه وزنه برداشتن با يك دست هم جز آن بود . اما در بازيهاي المپيك برلين ( 1936 ) وزنه برداري محدود به 3 حركت دو دستي ( پرس – يك ضرب- دوضرب ) شد .

پرس : كشيدن هالتر به روي سينه و بالا بردن آن با فشار .
يك ضرب : بردن هالتر با يك حركت از روي زمين به بالاي سر .
دوضرب : بالا بردن هالتر با دو حركت يكي كشيدن آن به روي سينه و سپس با حركت بعدي به بالاي سر .
از تحولات مهم حركات وزنه برداري حذف حركت پرس بود كه در سال 1972 صورت گرفت .
در مسابقات وزنه برداري هر وزنه بردار بايد با هم وزن خود مسابقه بدهد و در دسته اي كه متناسب با وزن اوست شركت كند . اين دسته ها عبارتند از :
52 – 56 - 60 – 67 – 75 – 5/82 – 90  - 110 كيلوگرم و بالاتر .
وزنه برداري رشته ايست سنگين و پهلواني كه پرداختن به آن نياز به مهارت و سرعت و قدرت و پايداري دارد . اين رشته از ورزش امروزه رشد و توسعه فراوان يافته و با علم و تكنيك آميخته شده است . ابداع روشهاي جديد و بهره برداري از دستگاههاي پيشرفته بدن سازي تمرينات وزنه برداري را آسانتر كرده است . از نظر علمي هم ثابت شده كه اگر نوجوانان تحت نظارت مربيان كاردان و با شيوه هاي صحيح به تمرين وزنه برداري بپردازند نه تنها رشد قد آنها متوقف مني شود بلكه سبب رشد جسماني بيشتر هم ميشود .

كشورها و چهره ها

كشورهاي صاحب وزنه برداري و داراي سابقه و قدرت در اين ورزش عبارتند از : شوروي – بلغارستان – چين – كره جنوبي – كره شمالي – كوبا – آلمان و روماني .
از چهره هاي سرشناس تاريخ وزنه برداري ميتوان از ژابوتينسكي – واسيلي آلكسيف ( اولين وزنه برداري كه به مرز 600 كيلوگرم رسيد و 80 بار ركورد دنيا را جابجا كرد ) لئونيد تاراننكو ( دارنده ركورد 475 كيلوگرم ) پل آندرسن و تامي كونو ياد كرد .

 اصطلاحات وزنه برداري
 

هالتر : وزنه اي است به صورت صفحات سنگين فلزي كه در طرفين يك ميله فلزي قرار مي گيرد . ميله هالتر 60 تا 90 سانتي متر است .

صفحه هالتر : وزنه سنگين مدوري است كه به شكل ديسك در دو انتهاي ميله هالتر بسته ميشود . تعداد اين وزنه ها متناسب با وزني است كه وزنه بردار ميتواند بلند كند .

تخته هالتر : سكويي چوبين مربع شكل و كم ارتفاع است به ابعاد 4 متر كه وزنه برداري روي آن انجام مي گيرد .

داور : مسابقات وزنه برداري را 3 داور قضاوت مي كنند . مهمترين نكته هايي كه طبق مقررات مورد توجه داوران است عبارتند از :

وقتي وزنه بردار موفق شد هالتر را بالاي سر ببرد بايد آن را سر جاي خود بگذارد يعني هالتر را از پشت سر يا از جلو نياندازد . اگر هنگام بالا بردن هالتر دستهاي وزنه بردار خم شود و بعد دوباره راست شود خطا است . هنگام بالا بردن هالتر هر گونه تماس ميله هالتر با بدن به ترتيبي كه ايجاد كمك در بالا بردن وزنه كند خطا محسوب ميشود .

وقتي وزنه بردار توانست هالتر را در بالاي سر ثابت نگه دارد بايد براي يك لحظه كوتاه مكث كند و بعد كه داوران فرمان دادند آن را پايين بياورد . پايين آوردن هالتر بدون فرمان داور خطا است .

وزنه بردار اگر هالتر را از تخته بيرون بياندازد خطا است حتي اگر وزنه را به خوبي مهار كند ولي هنگام پايين آوردن هالتر را بيرون از تخته بگذارد باز هم خطا است .

وزنه برداري در ايران اولين دستگاه هالتر توسط عبدالله نادري به وزن 110 پوند از هندوستان وارد ايران شد و به اين ترتيب ورزش وزنه برداري به تدريج در ايران شكل گرفت و گسترش يافت . فدراسيون وزنه برداري ايران در سال 1318 تاسيس شد و رئيس آن عبدالله نادري بود .

در نخستين مسابقاتي كه در ايران براي وزنه برداري ترتيب مي يافت مسئله وزن شركت كنندگان مطرح نبود و هر وزنه برداري كه ميتوانست وزنه سنگين تري را بلند كند اول مي شد . اما وقتي نتايج وزنه برداري المپيك برلين

 ( 1936 ) به ايران رسيد دريافتند كه هر وزنه برداري بايد در دسته مخصوص به خود به رقابت بپردازد . پس از آن مسابقات رسمي با وزنهاي مختلف ترتيب يافت و در بازيهاي المپيك لندن ( 1948 ) هم يك تيم وزنه برداري از ايران شركت كرد . در اين بازيها جعفر سلماسي موفق شد در دسته 60 كيلوگرم برنده يك مدال برنز المپيك شود . اين اولين مدالي است كه ايران از بازيهاي المپيك بدست آورده است . از ديگر قهرمانان سرشناس وزنه برداري كه نام ايران را در جهان مطرح كرده اند ميتوان به اين نامها اشاره كرد : محمود نامجو – محمد نصيري – رئيسي – دهنوي – برومند – تمرز – جلاير – صفا سنبلي – علم خواه .

 

پايان